Februari 1982

In februari 1982, boven Luik, keek ik lange tijd naar vier stille schijfvormige voorwerpen. Ik sloeg mijzelf in het gezicht om zeker te zijn dat ik wakker was. De voorwerpen bleven zichtbaar. Die avond bracht mij geen afgeronde verklaring, maar wel een blijvende vraag.

Ik weet hoe gemakkelijk mensen elkaar beoordelen wanneer iemand iets ongewoons vertelt. Daarom heb ik lang gewacht voordat ik deze ervaring volledig durfde te delen. De herinnering verdween niet. De vorm, het licht, de stilte en mijn verbazing bleven in mij aanwezig.

IF geeft ook aan zulke ervaringen een plaats.

Vier voorwerpen in één rij

Niet om van een waarneming een theorie te maken, maar om eerlijk te vertellen wat iemand zag en voelde. De lezer mag daarna zijn eigen gedachten volgen. Vrijheid werkt in twee richtingen: ik mag vertellen en de ander mag anders kijken. Misschien is de hemel boven ons niet alleen een ruimte die wij meten.

Misschien is zij ook een spiegel van onze nieuwsgierigheid. Zodra wij omhoogkijken, beseffen wij hoe klein ons bekende wereldje is en hoeveel vragen nog openstaan. Wat ik in februari 1982 boven Luik zag, was niet zomaar één vaag licht aan de hemel.

De stilte boven de stad

Het was rond 17.30 uur, bij zonsondergang. Ik had mijn werkdag beëindigd en reed naar mijn broer Mario, die op de derde verdieping van een appartementsgebouw in Luik woonde. Ik bevond mij op ongeveer vijfhonderd meter van zijn woning. Tussen de wolken was een open gedeelte van de hemel zichtbaar.

Daar zag ik plotseling vier voorwerpen. Vier afzonderlijke vliegende objecten. Ze bevonden zich naast elkaar in één rij. Het waren ronde, schijfvormige objecten die van blinkend metaal leken te zijn gemaakt.

Twintig minuten kijken

Het licht van de ondergaande zon weerkaatste op hun onderkant en gaf hun verschillende kleuren. Ik kon vormen zien die op vensters of openingen leken. Naar mijn schatting hadden de objecten een diameter van ongeveer twintig meter. Ik hoorde geen motoren.

Ze maakten helemaal geen geluid. Ik kon nauwelijks geloven wat ik zag. Ik stopte mijn wagen. Om er zeker van te zijn dat ik wakker was en mij niets verbeeldde, sloeg ik mezelf in het gezicht.

Maar de voorwerpen bleven daar hangen. Vier grote, blinkende, metalen schijven. Naast elkaar. Volkomen stil.

Ik bleef kijken.

Een ervaring alleen dragen

Naar mijn gevoel duurde de waarneming ongeveer twintig minuten. Gedurende die tijd leek de rest van de wereld te verdwijnen. Het was alsof ik tijdelijk loskwam van alles om mij heen. Mijn gevoel voor tijd veranderde.

Ik zag alleen nog die vier objecten. Wat mij bijzonder trof, was de manier waarop zij bewogen. Zolang ik mij verplaatste, leken zij hun positie aan mijn bewegingen aan te passen. Wanneer ik van plaats veranderde, veranderde ook hun positie.

Wanneer ik sneller ging, leken ook zij sneller te bewegen. Het was alsof zij op mijn aanwezigheid reageerden.

Vertellen zonder oordeel

Alsof zij wisten dat ik hen zag. Hun bewegingen leken niet op die van een vliegtuig. Ze konden plotseling van richting veranderen. Ze maakten scherpe hoeken op een manier die ik nooit eerder bij een vliegend toestel had gezien.

Er was geen geleidelijke bocht. Geen hoorbare versnelling. Geen motorgeluid. En toen verdwenen zij.

Niet langzaam. Niet doordat zij achter een wolk vlogen. Niet doordat zij steeds kleiner werden in de verte. In een fractie van een seconde waren de vier schijven weg.

Ik bleef achter met de vraag wat ik zojuist had gezien.

De onbekende hemel

De volgende dag zocht ik in de kranten. Ik verwachtte dat andere mensen hetzelfde moesten hebben waargenomen. Vier voorwerpen van die grootte konden toch niet zomaar onopgemerkt boven Luik verschijnen? Maar ik vond geen enkel bericht.

Niemand leek erover te schrijven. Dat maakte de ervaring nog raadselachtiger. Er was bovendien iets wat ongeveer een maand voordien bij mij thuis was gebeurd. Op verschillende plaatsen had ik vier ronde vlekken gezien.

Ze hadden allemaal dezelfde vorm, maar waren door verschillende producten ontstaan. Eén leek van inkt te zijn. Eén van koffie. Eén van wijn.

Ruimte voor een andere blik

Van het vierde product herinner ik mij de oorsprong niet meer. Op dat ogenblik kon ik daar geen betekenis aan geven. Pas nadat ik de vier schijven boven Luik had gezien, trof mij de overeenkomst tussen die vier ronde afdrukken en de vorm van de objecten aan de hemel. Was het een signaal dat zij mij wilden sturen?

Ik weet het niet. Ik beweer niet dat ik een verband kan bewijzen. Maar ik wil het evenmin uit mijn verhaal verwijderen. Het gebeurde.

Net zoals de waarneming boven Luik werkelijk gebeurde.

Wat als wij niet alleen zijn

Toen ik later Steven Spielbergs film Close Encounters of the Third Kind zag, greep die mij bijzonder sterk aan. Ik herkende iets van mijn eigen verwondering en machteloosheid in het verhaal. Het gevoel iets te hebben gezien dat buiten het gewone kader viel, terwijl woorden en bewijzen tekortschoten. Na meer dan veertig jaar weet ik nog altijd niet waar de vier schijven vandaan kwamen of wat ik precies heb waargenomen.

De herinnering aan hun vorm, hun stilte en hun plotselinge verdwijnen is gebleven. En na ongeveer twintig minuten verdwenen ze in een fractie van een seconde. Ik hoef niemand te overtuigen. Maar ik wil mijn eigen ervaring ook niet langer verkleinen om haar voor anderen gemakkelijker aanvaardbaar te maken.

Ik vertel alleen wat ik met mijn eigen ogen heb gezien. Vier schijven boven Luik. Een gebeurtenis waarvoor ik tot vandaag geen verklaring heb gevonden.

IF — Wat als…?
Wat zou u vertellen wanneer u niet bang was voor een oordeel?

4

I △ F