De vorm die mij riep

De vorm van de piramide heeft mij altijd aangetrokken. Zij rust breed op de aarde en richt zich tegelijk naar boven. Voor mij werd zij het beeld van een mens die stevig moet blijven staan terwijl zijn gedachten verder mogen reiken. Toen ik in Lummen de Glazen Piramide bouwde, gebeurde dat vanuit mijn werk en mijn verlangen om nieuwe technieken zichtbaar te maken.

Toch droeg het gebouw ook iets van mijn innerlijke zoektocht. In glas, licht en ruimte zag ik een verbinding tussen het concrete en het nog niet gerealiseerde. Marco maakte deel uit van die wereld. Wij deelden ideeën en konden samen nadenken over wat techniek, beeld en verbeelding mogelijk konden maken.

De piramide werd daardoor meer dan een gebouw.

De piramides van Egypte

Zij werd een plaats waarin ons gezamenlijke denken vorm kreeg. Oude piramides roepen andere vragen op. Wie naar hun omvang, ordening en duurzaamheid kijkt, voelt hoe klein één mensenleven is. Eeuwen verdwijnen, beschavingen veranderen en toch blijven die vormen staan.

Zij brengen ons terug bij een eenvoudige gedachte: wat willen wij bouwen dat langer meegaat dan ons eigen ogenblik? Mijn belangstelling voor het onzichtbare begon lang vóór het overlijden van Marco. Als kind kende ik de ervaringen die ik eerder beschreef: het gevoel buiten mijn lichaam te zijn, zonder angst. Met de jaren kwamen de vragen.

Wat is bewustzijn? Wat betekenen onze dromen? Hoe begrijpen wij iets dat wij intens beleven, maar niet kunnen verklaren?

Een bouwwerk vol vragen

Tijdens mijn drukste beroepsjaren verdwenen die vragen soms naar de achtergrond. Er was werk, er waren projecten en mijn gezin had mij nodig. Toch bleven ze aanwezig. Na het verlies van Marco raakten zij het diepste deel van mijn bestaan.

Waar gaat de liefde naartoe wanneer iemand sterft? Hoe leef je verder met zoveel gemis? Ik ging opnieuw lezen, zoeken en luisteren. In verschillende levensbeschouwingen herkende ik thema’s die mij nabij waren: liefde, hoop, mededogen en verbondenheid.

Ik vond geen antwoord dat alle andere vragen ophief. Wel vond ik woorden en gedachten die mij hielpen mijn verdriet te dragen. Gaandeweg kreeg spiritualiteit voor mij een heel concrete betekenis. Zij moest mij dichter bij het leven en bij andere mensen brengen.

Mijn Glazen Piramide

Wat heeft het voor zin over het onzichtbare te spreken wanneer ik de mens tegenover mij niet werkelijk zie? Mijn zoektocht kreeg waarde wanneer zij mij hielp te luisteren, minder snel te oordelen en aandachtiger lief te hebben. Dat neemt mijn geloof in een diepere verbondenheid niet weg. Ik kan niet bewijzen hoe Marco na zijn dood bestaat.

Maar mijn band met hem is deel van mijn dagelijks leven gebleven. Ik herken iets van hem in Chiara en Laura, in de verhalen die wij vertellen en in de nieuwsgierigheid die wij samen deelden. Daarnaast zijn er gevoelens en ervaringen die ik op mijn eigen manier beleef en duid. Ik hoef niet alles te verklaren om er betekenis in te vinden.

Bouwen in Lummen

De vragen blijven, naast de liefde. Wat deze zoektocht mij vooral heeft gebracht, is het verlangen bewuster te leven: aandacht te geven aan de mensen die er zijn en de herinnering te bewaren aan degenen die ik mis. Vanuit die houding vertel ik de volgende ervaringen. Ik vraag de lezer om ruimte voor mijn verhaal, zoals ik ruimte wil laten voor zijn eigen overtuiging.

Er is één vorm die mij al heel lang blijft aantrekken: de piramide. Mijn belangstelling begon niet bij één boek of één theorie. Zij groeide uit de eenvoudige verwondering dat mensen duizenden jaren geleden bouwwerken konden oprichten die ons vandaag nog altijd stil maken. Wanneer ik naar de piramides van Egypte kijk, zie ik niet alleen steen.

Samen met Marco

Ik zie menselijke wil, kennis, organisatie en een verlangen om iets te bouwen dat de tijd zou overleven. De Grote Piramide van Gizeh is voor mij het sterkste symbool van dat raadsel. De officiële geschiedenis plaatst haar in het oude Egypte, in de wereld van farao Choefoe en de koninklijke grafcomplexen. Maar zelfs wanneer wij die historische context kennen, blijft mijn verwondering bestaan.

Hoe hebben mensen zulke enorme hoeveelheden steen verplaatst? Hoe werd die nauwkeurigheid bereikt? Welke kennis hadden de bouwers van vormen, verhoudingen, sterren en windrichtingen? Iedere uitleg beantwoordt iets en opent tegelijk nieuwe vragen.

Misschien werd mijn aandacht nog sterker doordat de piramide ook in mijn eigen beroepsleven verscheen.

Licht en techniek

In Lummen bouwden wij de Glazen Piramide: een plaats waar keramiek, presentatie, technologie en toekomstvisie samenkwamen. Het was een modern project, maar de vorm droeg een veel ouder beeld. Zij wees met haar top naar boven en bleef tegelijk stevig op de aarde rusten. Zonder dat ik het toen volledig zo benoemde, werd zij voor mij een symbool van de brug die ik vandaag probeer te beschrijven.

Ook Marco maakte deel uit van die wereld. Wij spraken over techniek, vernieuwing en over wat nog mogelijk kon worden. De piramide stond voor onze drang om verder te kijken dan wat al bestond. Vandaag krijgt die vorm voor mij nog een andere betekenis.

Wat overeind blijft

De brede basis herinnert mij aan alles wat wij hier op aarde nodig hebben: familie, werk, verantwoordelijkheid en vertrouwen. De top herinnert mij aan het verlangen om te groeien, te zoeken en iets van het onzichtbare te benaderen. Mijn belangstelling voor deze onderwerpen leek soms op een obsessie. Wanneer een vraag mij raakte, wilde ik er alles over lezen en verschillende verklaringen naast elkaar leggen.

Ik zocht naar overeenkomsten tussen bouwwerken, oude verhalen, getallen, vormen en menselijke ervaringen. Niet iedere verbinding bleek even sterk, maar de zoektocht zelf leerde mij kijken. Die houding herken ik uit mijn hele leven. Als vertegenwoordiger wilde ik niet alleen weten wat een tegel kostte, maar ook hoe hij werd geboren.

De top en de basis

Bij machines wilde ik begrijpen wat zich achter de buitenkant bevond. Bij software wilde ik zien hoe een idee zichtbaar kon worden voordat het werkelijk werd gebouwd. Mijn aandacht voor piramides en verloren werelden komt uit dezelfde bron: ik wil weten wat achter het zichtbare verhaal ligt. Ik zoek niet naar één antwoord dat alle andere antwoorden moet verdringen.

Ik zoek naar een taal waarin geschiedenis, menselijke kennis, droom en spiritualiteit elkaar mogen ontmoeten. Een droom kan richting geven. Een legende kan een oude wijsheid bewaren. Een bouwwerk kan duizenden jaren later nog vragen oproepen.

Hun waarde ligt niet alleen in wat wij kunnen meten, maar ook in wat zij in ons wakker maken. Daarom horen de piramides, de megalieten, Atlantis, Lemurië en de verhalen over de Holle Aarde thuis in mijn brug tussen hemel en aarde. Zij vertellen over de menselijke behoefte om verder te kijken: naar boven, naar beneden, naar het verleden en naar binnen. Zolang die zoektocht ons nederiger, nieuwsgieriger en zorgzamer maakt, blijft zij voor mij betekenisvol.

IF — Wat als…?
Wat hebt u gebouwd dat iets van uw innerlijke wereld zichtbaar maakt?

5

◇