Luisteren voor spreken

Mijn zoektocht is nooit alleen gebleven. Door de jaren heen vertelden duizenden mensen mij over hun vragen, hun verdriet, hun dromen en de samenlopen die zij niet konden vergeten. Vaak kwamen zij niet voor een groot antwoord. Zij zochten iemand die eerst wilde luisteren.

Ik ontdekte dat aandacht soms belangrijker is dan uitleg. Wanneer een mens zijn verhaal zonder onmiddellijk oordeel kan uitspreken, hoort hij soms zelf wat diep in hem leeft. Mijn numerologische berekeningen openden dikwijls een gesprek, maar de mens achter de cijfers bleef altijd het belangrijkste. Ook boeken en getuigenissen van anderen hielpen mij mijn eigen weg te onderzoeken.

Ik las over Edgar Cayce, Jozef Rulof, Robbert van den Broeke, Giorgio Dibitonto en Pier Giorgio Caria. Ik nam niet alles zonder meer over. Ik luisterde naar wat hun verhalen in mij wakker maakten en bleef mijn eigen ervaring als vertrekpunt bewaren. IF wil diezelfde houding aan de lezer aanbieden.

Een verhaal hoeft niet het uwe te worden om iets in u te raken. U mag een gedachte meenemen, een andere laten rusten en later opnieuw terugkeren. Vrij denken betekent ook dat ieder mens zijn eigen tempo behoudt. Wanneer ik vandaag terugkijk, besef ik dat het niet om enkele honderden gesprekken ging.

Het moeten er door de jaren heen duizenden zijn geweest. Gesprekken over numerologie. Over spiritualiteit.

De mens achter het getal

Over de vreemde samenlopen van omstandigheden die wij soms toeval noemen. Over verlies. Over verdriet. Over liefde.

En heel vaak over Marco. Die gesprekken vonden vrijwel nooit bij ons thuis plaats. Dorina wilde niet dat mensen voor spirituele gesprekken of numerologie bij ons aan huis kwamen. Zij gelooft zelf niet in spiritualiteit.

Ook sprak zij liever niet openlijk over Marco. Waarom dat voor haar zo moeilijk was, weet ik niet volledig. En omdat ik het niet weet, wil ik haar geen redenen of gevoelens toeschrijven die zij zelf nooit heeft uitgesproken. Twee ouders kunnen hetzelfde kind verliezen en toch op een totaal verschillende manier met hun verdriet omgaan.

Ik had behoefte om te spreken. Om herinneringen te delen. Om te proberen te begrijpen wat er was gebeurd. Dorina zocht die openbaarheid niet.

Waar ik woorden nodig had, bleef zij liever stil. Waar ik contact zocht met mensen die soortgelijke vragen stelden, hield zij haar gevoelens voor zichzelf. Geen van beide manieren maakt het verlies minder groot. Maar het verschil tussen ons was soms moeilijk.

Voor mij was spreken over Marco geen poging om in het verleden te blijven leven. Het was een manier om hem dichtbij te houden. Marco en ik hadden zoveel met elkaar gedeeld. Onze belangstelling voor technologie.

Onze samenwerking. Onze dromen. Onze eindeloze gesprekken en discussies.

Verdriet dat woorden zoekt

We konden het hartgrondig met elkaar oneens zijn. Maar juist uit die discussies ontstonden vaak onze beste ideeën. Na zijn overlijden viel dat allemaal plotseling weg. Er was niemand meer met wie ik op dezelfde manier kon praten.

Niemand die precies begreep welke dromen wij samen hadden gekoesterd en hoeveel jaren van ons leven daarin verweven waren geraakt. Misschien ben ik daarom op andere manieren blijven zoeken naar contact. Omdat deze gesprekken niet bij ons thuis konden plaatsvinden, voerde ik ze elders. Tijdens spirituele activiteiten.

Op bijeenkomsten. In cafés. Tijdens wandelingen. Via de telefoon.

En later steeds vaker via het internet. WhatsApp werd een belangrijk middel om met mensen te communiceren. Sommige gesprekken begonnen met één kort bericht. Maar voor ik het wist, vertelden mensen mij hun hele levensverhaal.

Soms schreef iemand mij midden in de nacht. Iemand die verdriet had. Iemand die zich alleen voelde. Of iemand die nergens anders durfde te zeggen wat hem of haar werkelijk bezighield.

Ook via een website waarop ik over Marco sprak, ontstonden vele contacten. Ik vertelde er over zijn leven. Over onze samenwerking. Over zijn dromen.

Maar ook over zijn overlijden en over de vragen waarmee ik als vader achterbleef. Daarnaast deelde ik door de jaren heen honderden foto’s en video’s van Marco en van onze familie op verschillende sociale media.

Ervaringen van anderen

Voor sommige mensen waren dat misschien gewoon beelden. Voor mij waren het fragmenten van een leven. Een glimlach. Een reis.

Een feest. Een werkmoment. Een herinnering aan wie Marco werkelijk was. Ik deed dat om één heel eenvoudige reden:

Ik wilde niet dat hij vergeten zou worden. Ik wilde niet dat zijn hele leven zou worden herleid tot zijn laatste dag. Wie alleen weet hoe Marco stierf, weet nog niet wie Marco was. Hij was een zoon.

Een vader. Een broer. Een vriend. Een ondernemer.

Een mens vol ideeën en enthousiasme. Hij was iemand die kon lachen, dromen, discussiëren en anderen inspireren. Door zijn foto’s, zijn video’s en zijn verhaal te delen, probeerde ik al die kanten van hem levend te houden. De digitale wereld werd voor mij daardoor veel meer dan een technisch hulpmiddel.

Ze werd een plaats van herinnering. Een plaats waar ik over Marco kon blijven vertellen. En tegelijkertijd een plaats waar mensen van overal met hun eigen verhalen naar mij toe kwamen. Veel van die gesprekken begonnen met numerologie.

Iemand stuurde mij een geboortedatum. Een ander vertelde over getallen die voortdurend in zijn leven terugkeerden. Weer iemand probeerde betekenis te vinden in een gebeurtenis die hij niet kon verklaren. Door de jaren heen heb ik voor honderden mensen een numerologische berekening of analyse gemaakt.

Ik heb daar nooit enige vergoeding voor gevraagd.

Edgar Cayce

Niet één keer. Ik deed het omdat ik mensen wilde helpen nadenken over hun leven. De cijfers vormden vaak slechts het begin. Ze openden een deur.

Maar achter die deur stond altijd een mens. Een mens met vragen. Met verdriet. Met hoop.

Met angsten. En met een verhaal dat gehoord wilde worden. Naast die persoonlijke gesprekken heb ik door de jaren heen aan honderden spirituele activiteiten deelgenomen en er zelf ook vele georganiseerd. Ik ontmoette daardoor mensen met zeer verschillende achtergronden en overtuigingen.

Sommigen waren diep gelovig. Anderen twijfelden aan alles. Weer anderen waren vooral nieuwsgierig. Ik vond het nooit noodzakelijk dat iemand hetzelfde geloofde als ik.

Ik wilde niemand overtuigen. Ik wilde begrijpen. En ik wilde ruimte geven aan vragen waarvoor in het dagelijkse leven vaak weinig plaats bestaat. Wat mij telkens opnieuw raakte, was het vertrouwen dat mensen in mij stelden.

Zij vertelden mij soms dingen die ze nog nooit eerder met iemand hadden gedeeld. Verdriet dat jarenlang verborgen was gebleven. Angsten die zij voor hun eigen familie niet durfden uitspreken. Ervaringen waarvoor zij bang waren veroordeeld of uitgelachen te worden.

Dat vertrouwen heb ik altijd als een bijzonder voorrecht beschouwd. De persoonlijke verhalen die mensen mij toevertrouwden, zijn niet van mij om verder te vertellen. Hun namen. Hun geheimen.

Hun pijn. Die blijven bij mij.

Jozef Rulof en andere stemmen

Wat ik wel mag delen, zijn de lessen die al die ontmoetingen mij hebben geleerd. Ik heb nooit beweerd dat ik de waarheid in handen had. Integendeel. Ik zag mezelf als iemand die een eindje met een ander meeliep.

Ook niet omdat zij de dingen op dezelfde manier zou moeten ervaren als ik. Maar omdat ik hoop dat zij daardoor beter zal begrijpen wat er in al die jaren in mij is omgegaan. Waarom ik over Marco bleef spreken. Waarom ik zijn foto’s en video’s bleef delen.

Waarom ik contact zocht met zoveel mensen. Waarom numerologie en spiritualiteit voor mij zo belangrijk werden. En waarom ik het gevoel had dat Marco’s verhaal verteld moest blijven worden. Misschien kan dit boek haar bereiken op een manier waarop een website, een WhatsApp-bericht of een bericht op sociale media dat nooit kon.

Misschien zal zij tussen deze regels opnieuw iets herkennen van de band die Marco en ik met elkaar hadden. Van onze gezamenlijke interesses. Onze samenwerking. Onze discussies.

Onze dromen. En van de enorme stilte die na zijn overlijden in mij achterbleef. De duizenden gesprekken die ik daarna met anderen voerde, konden die stilte niet opvullen. Maar zij zorgden ervoor dat ik er niet volledig alleen in bleef staan.

Zij leerden mij nederiger te zijn. Geduldiger. Voorzichtiger met mijn oordeel.

Mijn eigen weg bewaren

En gevoeliger voor de onzichtbare strijd die ieder mens met zich kan meedragen. Bovenal bevestigden zij een waarheid waarin ik altijd ben blijven geloven: Ieder mens heeft minstens één keer in zijn leven iemand nodig die niet alleen met zijn oren... maar vooral met zijn hart naar hem luistert. De pagina over Edgar Cayce opent een leesroute rond zijn readings en de spirituele onderwerpen die ermee verbonden worden. Voor dit boek is vooral de mogelijkheid tot vergelijken van belang: hoe spreken verschillende tradities over bewustzijn, dromen en de betekenis van een leven?

Het materiaal over Cayce stelt niet vast wat mijn eigen ervaringen veroorzaakte. Bij Jozef Rulof komen vragen over het hiernamaals, de ziel en oorzaak en gevolg samen. Onze pagina bevat ook de noodzakelijke kritische context bij zijn werk. Mijn eigen uitgangspunt blijft de gelijkwaardigheid van mensen.

Een uitleg die slachtoffers schuldig maakt aan het onrecht dat hun werd aangedaan, neem ik niet als verklaring voor hun lijden over. De pagina over Robbert van den Broeke brengt zijn eigen verhaal en kritische bronnen naast elkaar. De verbinding met dit boek ligt bij de vragen die getuigenissen kunnen oproepen. Een verhaal leren kennen is een andere stap dan een bovennatuurlijke verklaring onafhankelijk vaststellen.

Bij Giorgio Dibitonto staat het verhaal Angeli in astronave centraal. Het biedt een leesroute waarin een contactverhaal een religieuze en spirituele betekenis krijgt.

Vrijheid voor iedere lezer

Naast mijn herinnering aan Luik ontstaat zo een vergelijking tussen ervaringen en de taal waarmee vertellers die proberen te begrijpen. De pagina’s over Pier Giorgio Caria en de zaak Amicizia verzamelen bijdragen rond ufologie, contactverhalen en spiritualiteit. Zij kunnen helpen verschillende getuigenissen naast elkaar te lezen. Geen van die verhalen bepaalt achteraf wat ik boven Luik zag.

Ook wanneer een verklaring openblijft, kunnen wij aandacht geven aan de mensen die vertellen. Ik wil de lezer dezelfde ruimte geven die ik zelf nodig heb. Een gedachte mag worden onderzocht, gewaardeerd, betwijfeld of terzijde gelegd. Verwondering verplicht niemand tot instemming.

Kritische vragen hoeven de menselijke waardigheid van een verteller niet aan te tasten. Mijn eigen maatstaf blijft hoe een gedachte doorwerkt in het leven. Helpt zij mij zorgvuldiger te luisteren? Maakt zij mij gevoeliger voor de pijn van een ander?

Laat zij ruimte voor vrijheid en verantwoordelijkheid? Op dat punt ontmoeten de verschillende leesroutes de persoonlijke weg die ik in dit boek beschrijf. Een persoonlijke zoektocht kan ruimte bieden aan de verhalen en overtuigingen van anderen. Op de website hebben verschillende auteurs, sprekers en getuigen daarom een eigen pagina gekregen.

Zij vormen een verzameling om verder te ontdekken. Dat betekent niet dat ieder van hen mijn ervaring verklaart of dat ik iedere uitspraak van hen overneem. De verhouding tot mijn eigen verhaal is vooral thematisch. Vragen over bewustzijn en voortbestaan sluiten aan bij mijn herinneringen en het gemis van Marco.

Getuigenissen over onbekende verschijnselen bieden een andere omgeving om aan Luik te denken. Maar mijn herinnering blijft mijn herinnering, en de conclusie van een andere auteur blijft diens conclusie.

10

↺