Het verloren manuscript

Rond het jaar 2000 schreef ik een boek op papier. Het droeg de kortst mogelijke Engelse titel die ik kon bedenken: IF. Twee letters, één open deur. Het manuscript is later verloren gegaan.

Ik heb gezocht, maar ik heb het nooit teruggevonden. Toch bleek de gedachte achter dat boek sterker dan het papier waarop ik haar had geschreven. De eerste vraag klonk eenvoudig: en wat als de wereld nu eens rond zou zijn? Die zin was geen les in aardrijkskunde.

Hij was een beeld voor alles wat ooit onmogelijk leek totdat iemand het waagde anders te denken. Wat vandaag vanzelfsprekend is, begon dikwijls als twijfel, verbeelding of een vraag waarvoor nog geen plaats bestond.

Twee kleine letters

Ik wil met IF niemand vertellen wat hij moet geloven. Ik wil een rustige ruimte openen waarin een mens zijn gedachten even vrij kan laten. Niet ieder vermoeden hoeft onmiddellijk een besluit te worden. Niet iedere droom verlangt een verklaring.

Soms is de vraag zelf al waardevol, omdat zij ons uitnodigt om opnieuw te kijken. De Renato die dit boek nu opnieuw schrijft, is ouder dan de man die het eerste manuscript maakte. Sindsdien heb ik gebouwd en verloren, liefgehad en afscheid genomen. Ik heb Marco moeten missen.

Ik heb de Glazen Piramide zien ontstaan en verdwijnen. Ik heb duizenden gesprekken gevoerd. Daardoor heeft IF vandaag meer diepte gekregen. De oorspronkelijke vraag bleef dezelfde, maar mijn leven heeft haar verder ingevuld.

De wereld opnieuw bekijken

Dit boek vormt een brug tussen twijfel en werkelijkheid. Aan de ene kant ligt wat wij kunnen zien en aanraken. Aan de andere kant leven onze dromen, intuïties en ervaringen waarvoor woorden soms tekortschieten. Op die brug hoeven wij niet te kiezen aan welke kant wij voorgoed willen staan.

Wij mogen er wandelen, stilstaan en om ons heen kijken. In Mijn Leven heb ik verteld over de weg die mij heeft gevormd: mijn Italiaanse wortels, mijn jeugd, mijn gezin en de jaren waarin ik met vallen en opstaan mijn plaats als ondernemer zocht. Het was een leven van bouwen, proberen, verliezen en opnieuw beginnen. Achter ieder project stonden mensen.

Twijfel als open ruimte

Achter iedere beslissing leefde de hoop om iets goeds tot stand te brengen voor mijn gezin en voor wie op mijn weg kwam. Wie dat eerste boek heeft gelezen, herinnert zich ook de plaats van Marco in mijn leven. Hij was mijn zoon, maar ook iemand met wie ik ideeën deelde, samenwerkte en urenlang kon discussiëren. Wij herkenden elkaar in onze nieuwsgierigheid naar techniek en naar wat nog mogelijk kon worden.

Zijn overlijden liet een stilte achter die zich niet met werk of nieuwe plannen liet vullen. Toch begint mijn belangstelling voor het onzichtbare niet bij dat verlies. Zij was er al toen ik als kind ervaringen had die ik niet kon verklaren.

Mijn leven tussen toen en nu

Later kwamen er andere gebeurtenissen, dromen en waarnemingen die mij bleven bezighouden. Terwijl mijn dagelijkse leven om gezin en werk draaide, bleven op de achtergrond vragen aanwezig waarvoor ik geen eenvoudig antwoord vond. In dit deel geef ik die vragen meer ruimte. Wat is bewustzijn?

Waarom blijven bepaalde ervaringen ons een leven lang bij? Hoe dragen wij de liefde voor iemand die er niet meer is? En hoe vinden wij, met ons verdriet en onze onzekerheid, opnieuw de moed om verder te leven? Tussen hemel en aarde groeit uit hetzelfde leven dat ik eerder beschreef.

De herinneringen aan mijn ouders, de verbondenheid met Dorina, mijn kinderen en kleinkinderen, de samenwerking met Marco en de moeilijke jaren blijven hier aanwezig.

Dromen zonder opdracht

Zij vormen de grond onder mijn zoektocht. De lezer zal hierin de mens herkennen die in het voorafgaande levensverhaal aan het woord kwam. Ik vertel over mijn bijzondere ervaringen, mijn belangstelling voor numerologie en de vele gesprekken waarin mensen hun eigen vragen en verdriet met mij deelden. Daarbij wil ik onderscheid blijven maken tussen wat ik mij herinner en de betekenis die ik er zelf aan geef.

Niet alles wat mij diep heeft geraakt, kan ik verklaren of bewijzen. De lezer mag daar anders naar kijken. Ik vraag geen instemming, maar aandacht voor een persoonlijke getuigenis. Mijn levensverhaal en mijn spirituele zoektocht horen bij elkaar.

De brug begint

In beide zoek ik naar wat een mens overeind houdt: liefde, verbondenheid, verantwoordelijkheid en het vermogen opnieuw te beginnen. Wanneer deze bladzijden mij iets hebben geleerd, dan is het dat mijn aandacht voor het onzichtbare ook betekenis moet krijgen in de zorg voor de mensen die vandaag naast mij staan. Daarom neem ik u vanuit Mijn Leven mee naar Tussen hemel en aarde. Met de herinneringen die ik meedraag, de vragen die gebleven zijn en de hoop dat een gedeeld verhaal een ander mens iets van herkenning kan geven.

Dit boek groeit uit mijn leven. Uit de mensen die ik heb liefgehad, uit wat ik heb opgebouwd en verloren, en uit ervaringen waarvoor ik niet altijd de juiste woorden vond.

Een vraag voor de lezer

Sommige herinneringen dragen een datum. Andere leven vooral voort in een gevoel: verwondering, vrede, gemis of het vermoeden dat er meer te ontdekken valt dan wat wij op het eerste gezicht zien. In Mijn leven vertelde ik over mijn familie, mijn Italiaanse wortels, mijn jeugd in België, mijn werk en de mensen die mij hebben gevormd. Met dit boek wil ik diezelfde mens van binnenuit laten zien.

De ondernemer die telkens opnieuw begon, de vader die Marco mist en het kind dat zich verwonderde, zijn geen afzonderlijke personen. Zij horen bij elkaar. Hun ervaringen vormen samen de brug die ik hier probeer te beschrijven.

Wat als

Die brug heeft aan de ene kant de aarde: ons dagelijks bestaan, onze verantwoordelijkheid, onze relaties, ons lichaam en de zorg voor elkaar. Aan de andere kant staan de vragen die ik met het woord hemel verbind: wat is bewustzijn, wat betekent liefde, wat blijft wanneer iemand sterft, en hoe geven wij plaats aan iets wat wij intens beleven maar niet volledig begrijpen? Tussen die twee kanten ligt mijn zoektocht. Ik schrijf dit niet omdat ik iedere vraag kan beantwoorden.

Ik schrijf omdat zwijgen over wat mij heeft geraakt, ook iets van mijn leven onverteld zou laten. Mijn ervaringen hoeven niet door iedereen op dezelfde manier te worden begrepen. De een zal zich erin herkennen. Een ander zal andere verklaringen zoeken.

Beiden zijn welkom als lezer. Daarom laat ik in deze bladzijden mijn verhaal en de verdieping naast elkaar bestaan. Eerst vertel ik wat ik mij herinner. Daarna krijgen de vragen die eruit voortkomen meer ruimte.

Soms sluit een ervaring aan bij wat anderen een uittreding, een betekenisvolle samenloop of intuïtie noemen. Die herkenning is een begin van een gesprek. Zij legt de verklaring niet voorgoed vast.

IF — Wat als…?
Welke vraag uit uw eigen leven verdient opnieuw ruimte?

2

○